Tangled in Thoughts

  Casual reading is a hobby that is steadily on the decline for me since the past few years, especially since I graduated and started working. As a meme goes, sometimes I do wonder if I am the same 14-year-old girl who had managed to squeeze all those novels into my daily evening schedule among the heaps of homework and assignments that the teachers used to bless us with. Somewhere along the line, I shifted to reading blog posts and small write ups instead of committing myself to books. Occasionally, when I do pay a visit to Goodreads, I become conscious of the various books that I had opened and left incomplete. It is a list of various grades of ‘incompleteness’ in a way. An accumulation of this guilt over a long time finally made me take up a rather doable Goodreads challenge for 2024; to complete atleast 12 books by the end of the year. I am happy to say it’s been going rather well so far. However, I am still not able to stick with one book and finish it before picking up anot...

Days spent crying in bed  When even hunger cannot get me out of my paralysed state  When only breathing is all I do When I avoid phone calls from mom Because I don't have anything to say about my day If I candidly tell her about my day, she would worry needlessly about me.  Days when I feel like a failure  When nothing goes right  When I can't even get out of my own head Even as I scroll mindlessly through social media Are things I wish my mom knew about me.   

The Mad Woman is no longer confined to the attic.  She has a room of her own now. A house of her own.  A job and rights (albeit on paper) and (some) say in her life.  She is the empowered woman of today.  Highly educated, highly career oriented.  She was told there was nothing she couldn't be, nothing she couldn't do  By parents, elders and teachers and everyone else.  So she kept pursuing those goals prized by society.  There's nothing she couldn't achieve if she her mind to it,  They said. So she kept scoring goals after goals. Steadily believing that she was inching closer to the life that was promised.  School, college, higher education, she won at everything. But overtime, she realized that there are no jobs that fit her bill. So she made a House of Cards with the job applications she made every year And watched them fall apart somewhere during the mid of each year  Without fail. It's a routine yearly activity now.  Finds ...

ചില ദിവസങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്, മടി പിടിച്ചു മുറിയിലൊതുങ്ങി തീർക്കുന്ന ദിവസങ്ങൾ. കുട്ടിക്കാലത്തു അത്തരം ദിവസങ്ങൾ അധികം ഇല്ലായിരുന്നു. മടിപിടിച്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും ഉറക്കമെണീപ്പിച്ചു എങ്ങനെയെങ്കിലും സമയത്തിന് സ്കൂളിലേക്ക് അമ്മയും അച്ഛനും പറഞ്ഞയക്കുമായിരുന്നു.   എന്നൽ ഇന്ന് അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം ആണ്. ഉച്ചക്കെഴുന്നേറ്റു, കുറെ നേരം ചിന്തയിൽ മുഴുകി അങ്ങനെ സമയം ചിലവഴിച്ചു. ദിവസത്തെ ആദ്യത്തെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചത് വൈകുന്നേരം 6 മണിക്ക്.  ഇതിനിടയിൽ രണ്ടു കപ്പു ചായ വെച്ച് കുടിച്ചു എന്നല്ലാതെ മറ്റു പ്രയോജനകരമായ കാര്യങ്ങൾ ഒന്നും ചെയ്തില്ല.  ഇത്തരം ദിവസങ്ങൾക്കു ഒരു പ്രത്യേകത ഉണ്ട്. മടി പിടിച്ചിരുന്നു കളയുന്ന മണിക്കൂറുകൾ ഒരു തരം ആനന്ദം തരുന്നുണ്ട്. അൽപായുസ്സുള്ള തരമൊരു ആനന്ദം. വരവറിയിച്ചധികം  വൈകാതെ തന്നെ കുറ്റബോധത്തിനു കളമൊഴിഞ്ഞു കൊടുക്കും. എന്തിനു ഒരു ദിവസം ഇങ്ങനെ കളഞ്ഞു എന്നുള്ള ഒരു തോന്നൽ.  മടി ദിവസങ്ങളുടെ നിറം ചാര നിറമാണോ? അതോ ചായയുടെ തവിട്ടോ? ചിട്ടയുടെയും ആവർസതയുടെയും കൂടെ ഒരു തെല്ലു ചൊടിയും കയ്യിൽ വരുന്ന ദിവസങ്ങൾക്ക് ചായയുടെ നിറമാവാം.  ചില ദിവസങ്ങളിൽ വേനൽ മഴയിൽ മരമുലച്ചു വീണ്...

  17 th October 2024 (A boring Thursday of the trimester break)   Some days are grey. They are for introspection and feeling like you’re stuck in an elevator with yourself. Everything else happening around you feels like generic elevator music. You know it’s there and that you’re listening to it because you’re in the elevator but you’re not really paying any attention to it. Today feels like that. I am at work and doing inane work related things on the side, but the self-reflection is heavy, and it has easily pushed everything else to the brink of insignificance.   What is it that am I trying to fix in my life with other stuff? What is missing in my life currently? Why do I feel the need to be validated by boomers even though I know they are not the authorities on life or living? Have I forgotten the art of constantly working and being on top of assignments and work? Has the existential dread got so bad that I need to constantly chase escape mechanisms to...

Delulu (noun): Delusion Also  Delulu (adj): Delusional  Solulu (noun): Solution  Delulu is the solulu. So goes a popular meme on social media. What this means is mostly upto the reader's or the writer's interpretation. Other similar memes also indicate that 'main character delulu' is a 'thing'.  Recently, when I was travelling in a metro train at night, I caught a reflection of myself on the window opposite to my seat. It suddenly dawned on me, that it'd been eons since I imagined myself as if I were a movie heroine looking pensive out of the window of a moving vehicle. It used to be my favourite pass time during school days. Later in college years, even as there came an upgrade in life in the form of owning a mobile phone and a set of earphones for myself, this hobby remained. The only change was that around this time, I would also have a person in mind to substitute for the hero in my imagination.  How did I come to abandon this silly mental exercise over...

എന്റെ  പ്രിയപ്പെട്ട പല ഇടങ്ങളും ഭാവനയും കൂട്ടിച്ചേർത്തു  ഒരുക്കിയ ഒരു ദൃശ്യ വിരുന്നു പോലെ തോന്നുന്നു ക്രാബി. ഞങ്ങൾ താമസിക്കുന്ന റിസോർട്ടിന്റെ ചുറ്റുപാടുകൾ കണ്ടാൽ കേരളത്തിലെ ഒരു വീടും പറമ്പും എന്ന് ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തോന്നിപ്പോകും, പശ്ചാത്തലത്തിലെ ക്ലിഫ് ഒഴിച്ച് നിർത്തിയാൽ. പറമ്പു നിറയെ മാവും പ്ലാവും തെങ്ങും കൗങ്ങും മുളയും വാഴയും പച്ചപ്പ്‌ വിരിച്ചു നിൽക്കുന്നു. മണ്ണിൽ lawns വെച്ച് പിടിപ്പിച്ചിട്ടില്ല; താനേ വളർന്നു വരുന്ന പുല്ലുകളും, പൊഴിഞ്ഞു വീണ പ്ലാവിലയും മാവിലയും, അങ്ങിങ്ങായി തലപൊക്കുന്ന വട്ടയില ചെടികളും പൊന്തി മുളച്ചു വരുന്ന ചേമ്പും മറ്റും ആണ് പറമ്പിൽ ചുറ്റും. ഞങ്ങളുടെ കോട്ടജിന്റെ മുറ്റത്തു തന്നെ നിൽക്കുന്നു ഒരു ചെറിയ ഒട്ടുമാവ്, അതിൽ തൂങ്ങി നിൽക്കുന്നു  പച്ചമാങ്ങകളുടെ മൂവർസംഘം. മാവിലകൾക്കിടയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന മൂവർസംഘം തങ്ങളുടെ ഖാതകരെ കുറിച്ചോർത്തു  ദിനങ്ങൾ ചിലവഴിക്കുകയിരിക്കുമോ എന്ന് ഞാൻ വെറുതെ ചിന്തിച്ചു. കിളികൾക്കു ഭക്ഷണം ആവുമോ അതോ റിസോർട് നടത്തിപ്പുകാർ എടുത്ത് വല്ല തായ് അച്ചാറും ഉണ്ടാക്കുമോ എന്നായിരിന്നിരിക്കുമോ അവരുടെ ചിന്ത?  മറ്റൊരു സാമ്യം എന്താണെന്ന് വെച്ച...

This is an anthem, I suppose, For the generation that followed the rules. We did everything that was told of us By parents, teachers, and all other elders. ‘Just focus on your studies in 10 th standard, Life is set afterwards’. But life wasn’t. ‘Just focus on your studies in 11 th and 12 th standards, Life is set afterwards’. But life wasn’t.   ‘Just toil for your entrance exams and life is set afterwards’. But life wasn’t. ‘Just focus on your internships, Just focus on your moot courts. Your internals. Your end sem exams. Life is set afterwards’. Nope.   ‘Just focus on your campus placement. Life is set-‘ No. It didn’t get set at any point of time till now. ‘Just focus on your work and be sincere at it, The chips will fall in place’. They didn’t.   They didn’t tell us about toxic workplaces or coworkers They didn’t tell us about the lack of hirings Didn’t tell us that job security is a thing of the past Or that stability in...

It gets quite maddening to live dual lives; one inside our small screens and one outside of it. Even while we try to replicate the outside world in the world within the small screens, it is not quite the same. In the world within the small screens, there is hardly any sign of real emotions or vulnerability, barring the personal messages. The world of the small screens invites us to "explore" a world full of happiness, adventure, poems and love. It's all either travel bugs happily showing us greener pastures, literally, or the aesthetic curators showing their perfectly decked homes and kitchens despite a seemingly thriving career. Everyone is happy, lucky or in love.  Does the instagram chef have a magical kitchen where the cooking leaves no grease marks? Or does he have a magic spell to make the stains vanish? Why do I see no dishes half filled with water left in the sink from the last meal?  Why does the poet on the internet who sits by the verandah of her ancestral hous...

പതിവ് പോലെ ചെയ്യേണ്ട പണി ചെയ്യാൻ നേരത്തു മാത്രം വരുന്ന നൊസ്റ്റാൾജിക് റഷ് വീണ്ടും ഒരു ചാറ്റൽ മഴ പോലെ മനസ്സിൽ പെയ്തപ്പോൾ  ഞാൻ ഒരിക്കൽ കൂടി കുട്ടിക്കാലത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി. കൊച്ചി നഗരത്തിലെ ഒരു ഒൻപതാം നില ഫ്ലാറ്റിൽ ഇരുന്നു ഞാൻ രണ്ടായിരങ്ങളിലെ കരിവെള്ളൂരിലേക്ക് വീണ്ടും ഉറ്റുനോക്കി.  നാട്ടിൽ വീട് വെച്ച ആ വേനൽക്കാലം ഇന്നലെ എന്ന പോലെ ഓർമയുണ്ട്. രണ്ടായിരത്തി നാല്  മെയ് മാസം. ദിവസം ഓർമയില്ല. ഏതോ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തീയതി ആയിരുന്നു എന്ന് മാത്രം ഓർമയുണ്ട്. വോട്ട് ചെയ്യാൻ പോയതുകൊണ്ട് വീട് കൂടലിനു എത്താൻ വൈകി എന്ന് പറഞ്ഞ അതിഥികളെ ഓർക്കുന്നു. ഡെമോക്രസി എന്താണ് പൊളിറ്റിക്സ് എന്താണ് എന്നറിയാത്ത ഒൻപതു വയസ്സുകാരി എനിക്ക് വോട്ട് ചെയ്യൽ ആണോ സദ്യ ഉണ്ണൽ ആണോ ഇവർക്കൊക്കെ കൂടുതൽ പ്രധാനം എന്നായിരുന്നു മനസ്സിൽ.  എന്തായാലും പറഞ്ഞു വന്നത് ആ വേനൽ കാലത്തെ പറ്റി. അത്തവണ പതിവിലും നേരത്തെ വേനൽ മഴ കിട്ടിയിരുന്നു എന്നാരോ പറഞ്ഞത് ഓർക്കുന്നു. വീടിന്റെ അടുത്തുള്ള തറവാട്ടമ്പലത്തിലെ കുളം അത്തവണ നിറഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു, ഞങ്ങളെ കാത്തുകൊണ്ടെന്ന പോലെ. നീന്തൽ അറിയില്ലായിരുന്നെങ്കിലും അച്ഛന്റെ നാടിനെ കുറിച്ചുള്...

Mobile phone blares the latest trending song.  Time to rise and shine. Can't sleep for long! Another day of adulthood, take it on like the champion that you are.  Pour yourself some hot coffee, or masala tea in a jar,  If coffee is not your cup of tea.  Half an hour precisely, you have; to drink your hot beverage,  Have your bowl of that new cereal that came in that cool looking package. Shower, get dressed and be on your way out.  Carpe diem! Plug in those earphones as you go about Listen to your favourite tunes, or that podcast on winning in life.  And then endure the next 10 hours of work-work-work-work Share a cup of coffee/ tea with your peers, when you're out of luck Or share your miseries. If you have no friendly peer, Log on to instagram and share existential memes and sneer.  Windows of joy you create in joyless concrete jungles.     The clock tolls 9. Finally, it's time to log out and go home. Now get ready for the same ro...

"I finished reading The Handmaid's Tale. Shattered is the word to describe how I feel right now", I texted my best friends.  The Handmaid's Tale by Margaret Atwood is a novel that was on my to-read list for ages. In between, I watched three seasons of the new TV Series adaption of the novel and the 1990 movie based on the novel. The series, like many articles on the internet opined, was at times too emotionally draining to be binge-watched. After all, it is a dystopian story premised on the sexual subjugation of women. Therefore, I was fully aware of what was in store for me when I finally opened the book. I knew the entire story and how depressing the plot was. Yet, nothing could have prepared me for the overwhelming feeling of emptiness that the book left me with. For this is the tale of how "Offred", the protagonist and other women like her got stripped of all things deemed valuable by humans one by one; rights to own property, to work, and to earn money,...

മാതൃഭാഷ  മറന്നിരിക്കുന്നു  ഞാൻ.  പേച്ചിപ്പോഴും അതിലെങ്കിലും  എഴുത്തധികവും  ആംഗലേയത്തിലാണിന്ന്.  കണ്ടും കേട്ടും വായിച്ചും ഞാൻ പ്രണയിച്ചൊരെൻ  ആംഗലേയഭാഷക്കു മുന്നിൽ   ഇന്നെന്റെ മലയാളം ഇല്ലാതാവുന്നവല്ലോ?  എന്നോ നിലച്ചുപോയ  മലയാളപഠനത്തെയോർത്ത്   വിലപിച്ചിട്ടില്ല ഞാനൊരിക്കലും. എങ്കിലുമിപ്പോൾ ദുഖത്തോടെ   മനസിലാക്കുന്നു ഞാൻ  പലതും മറന്നിരിക്കുന്നുവെന്നു.  വെറുമൊരു സംസാരമാധ്യമം  മാത്രമായിരിക്കുന്നു എന്നിലെ മലയാളം ഇന്ന്   തെല്ലുമെഴുതാതെ മാതൃഭാഷയെ  ഞാനൊരു മധുരമാം ഓർമ്മയാക്കി.  വല്ലപ്പോഴും ഓർത്തു സന്തോഷിക്കാനും  കൊട്ടിഘോഷിക്കാനുമുള്ളൊരു  ഭാഷാമൂർത്തിയാക്കി.  ജനിച്ചു വീണനാൾ മുതൽ  പറഞ്ഞുശീലിച്ച എന്റെ ഭാഷയെ  ഞാനന്യമാക്കിത്തീർത്തിരിക്കുന്നു!  ഞാനോ യഥാർത്ഥ മലയാളി?

Covid-19 finally visited my family and me on around 1st May. After incessantly trying to keep the virus at bay for over a year, the virus eventually won the game. Thankfully, the rona decided to be friendly to us and only presented its mild avatar.  Like most others, we also spent all of April struggling to get our vaccination slots on the cowin website. My family consisting of my Dad, Mum, Grandma and me was mostly staying indoors. Except for a visit to the hospital where Dad and Grandma were supposed to get their second dose (which they unfortunately did not receive due to the vaccine unavailability despite having booked slots) and the occasional expedition to the super market/ medical store etc. which are a stone's throw away from our house, there was no unnecessary venturing out on part of any of us. So how did we catch the rona? I wish I knew.  The rona first manifested as a cold in my Dad. He promptly took a wikoryl pill which did not seem to have any effect on the cold....

  23 rd Sept 2018 Sundays are inevitably reserved for nostalgia. Sundays are for staying in bed till late, lying down on the sofa while sipping tea, and catching up on the glorious memes and funnies that I had missed out on. Sundays are for reminiscing the days that are long gone. Sundays are for long-distance phone calls that remind me that I may not after all be that far away from the ones I love. Sundays are for thinking and clearing my head out on all the things I had been keeping aside throughout the week. Sundays are for living. As I did my thinking and cherished my nostalgia this Sunday, I stumbled upon the same thought that occurs to me frequently these days, about how drastically different my life was when I was in college. Only when one is deprived of something does one realize the significant change its presence once made. Perhaps the thing I took for granted the most while in college was the time at my disposal to do as I pleased. Oh, all those glorious uncountable...

This is an attempt to publish some of the things I wrote not so long ago, possibly to gain clarity of thoughts or get myself back on my feet when I was feeling down.  Occasionally, when I take a break from the constant and mindless social media surfing that I find myself doing a lot these days, I contemplate the progressing ruin of the budding writer that I once used to be. It is fun to read as an adult the poems, stories, and diary notes that I wrote when I was a child. Sometimes, I also feel a warm affection towards my child self, which I imagine I would feel for a much younger sister if I had one. It saddens me to think that somewhere in the vicissitudes of adulthood, I lost that artistic child in me.  I started becoming conscious of the growing distance between the young adult that I was and the writer that I used to be towards the later years in college. However, in hindsight, it was only when I graduated and started working in Mumbai that I completely lost touch with the...

Being Vodafone Kerala circle's postpaid customer is an unending test of patience. And I am but a meek student who is failing the trials that are being administered to me so voluntarily and readily by Vodafone Kerala (read,  not what I signed up for ). This is the story of how I, who was an unassuming and a generally satisfied customer of Vodafone, was led to embark upon a journey of realisation with Vodafone Kerala circle.  It could only have been destiny that brought me to this ultimate spiritual centre but I just did not know it yet when I made the momentous decision to shift from Vodafone Mumbai circle to Vodafone Kerala circle. How doltish of me to view the act of changing my customer care circle simply as an issue of practicality! But it matters not now for this is how we learn things.  For no explainable reason, I decided to adult the eff up and get some issues with my bank sorted on a random day during the court vacations that I would hav...

The past two years in Bombay marked a tumultuous phase in my life. Bombay tried and tested me in every way possible. I don't exactly remember when this change occurred but after a certain point, my everyday life had become existence at best and survival at worst. I do not recall this period as a time when I was looking forward to much in life. But yet, I remember Bombay with a lot of humility for the lessons I took from this phase. I remember a lot of incidents from this phase and my raw and human reactions to those. Among all of them, there is one that I still vividly remember for being so surreal. I think this is the true power of our mind for it can hold onto certain memories and emotions no matter how much time lapses since the experience itself. It would have been a night like any other normal nights after office had I taken the usual road to the station from my office. But for no explainable reason, on that night, I decided to take the road parallel to my usual road inst...

Bombay നഗരത്തെക്കുറിച്ച്‌ ഓർക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലോടിയെത്തുന്ന ചില ചിത്രങ്ങളുണ്ട് എനിക്ക്. കണ്ണെത്താദൂരത്തോളമായി ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന പല വർണ്ണങ്ങളിലും മാതൃകകളിലും പണിത വലിയ കെട്ടിടങ്ങൾ. ബാൽക്കണി ഒരു ആഡംബരമാവുന്ന അവിടുത്തെ തിങ്ങിനിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന apartments. തുണി വിരിക്കാനും മറ്റുമായി മൃഗശാലകളെ ഓർമിപ്പിക്കും വിധം ഇരുമ്പു കമ്പിക്കൂടുകൾ കൊണ്ട് ജനലുകൾ മറച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന കുടുസു മുറികളുള്ള ചെറു ഇടങ്ങൾ- ഒരു ശരാശരി apartment ഇങ്ങനെ ആണ്. പലപ്പോഴും അർത്ഥമില്ലാത്ത എന്റെ ദിവസേനയുള്ള യാത്രക്കിടയിൽ അത്തരം കെട്ടിടങ്ങളെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട് അവയെല്ലാം തീപ്പെട്ടിക്കൂടുകൾ ആണെന്ന്. ഒറ്റമുറിയുള്ള, വരാന്തകളും പൂമുറ്റവും ഇല്ലാത്ത വീടുകൾ; അവക്കുള്ളിൽ വസിക്കുന്ന അനേകം കുടുംബങ്ങളും വളരുന്ന എത്രയോ കുട്ടികളും.  രാത്രികാലങ്ങളിൽ തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രകൾക്കിടയിൽ ഞാൻ എന്റെ മനസ്സിൽ അവയെ എപ്പോഴോ  'matchbox houses of  Bombay' എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു. പിന്നെ എപ്പോഴോ ഒരു ശപഥവും എടുത്തു- അധിക കാലം അവിടെ ഒരു  matchbox house ഇൽ കഴിയുകയില്ല. ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ...

Beneath the blue, amidst the green Here we stand, here we breathe As children of the earth. Dear friend, follow me, won't you? As I walk towards these meadows There's much to see and much to listen to. And here, on the nature's lap, we'll sit. Because once in a while, my friend You need an escape, a momentary detour A delightful distraction for some introspection. You'll be surprised, my friend By what you'll learn. So let us sit here In silence, in this green haven. Watch around! Look at the trees standing afar The grazing cattle and the plants in perennial bloom And oh, can't you feel the wind on your face? Close your eyes and sense the arrival of the rains. Relax, we don't need a shield from the rain. Not today, my friend. For today, we'll let ourselves be here. We'll stay here, mind and body. We'll let the rain fall. We'll let the wind blow our hair. For when will another moment come? So just hold my ...